Daarstraks zag ik hem terug, Bibendum
Daarstraks zag ik hem terug, Bibendum, op het dak van een vrachtwagen. En plots kwam alles terug. Ann heeft mij daar ooit eens mee vergeleken. Hoe ze daar op kwam weet ik niet, maar ik vermoed dat het had te maken met overtollig vet op bepaalde plaatsen. Gelukkig is dat allemaal weg nu en heb ik *kuch kuch* een afgetraind lichaam. Toch blijft het mij steeds achtervolgen. Dat verdient een pak slaag, Ann…
Winona strikes back
Wie dacht dat Winona helemaal het noorden kwijt was toen ze betrapt werd op diefstal, heeft het helemaal fout. Ze is terug en hoe! In een van haar recentste films, The Ten, doet ze rare dingen met een buiksprekerpop. By the way, is die film hier ooit in de zalen geweest? In Amerika komt hij deze maand al uit op dvd. I’ve always loved Winona…
You need to a flashplayer enabled browser to view this YouTube video
door kaatjesuey •
The Great Depression
Kan er eens iemand een comment geven op een post naar keuze aub? Kaatje is getting desperate for one! Ze vraagt zich (en daar is ze niet alleen in) bovendien af wie er allemaal momenteel tot ons blijkbaar ’slapend’ leespubliek hoort.
*is het beu om haar gezaag te aanhoren dat niemand bij ons comments laat since our two blogs merged*
door annsuey
Our man Rufus
Gisteren dan toch maar eens uitgebreid de nieuwe HUMO doorgenomen. Een stukje dan toch al, want ik bladerde onmiddellijk door naar het interview van Serge Simonart met Rufus Wainwright.
Oh, and how I love Rufus! Hij gaat dus een opera schrijven. Dat wisten we al, maar de echte reden niet. Blijkbaar speelt niet alleen zijn voorliefde mee, maar vooral het feit dat hij weer ‘minder populair’ wil worden. Waren er maar meer zoals hem…
Round of applause, please!
iPod walk
Filed under: Music, Personal, Reclame
Dit gaat me ooit ook nog eens overkomen…
Een campagne van de Australische politie om de mensen attent te maken op de gevaren van het wandelen met een iPod op straat.
Banega, grande desde siempre
Er maakt eens iemand een sex tape, en all hell breaks loose! In Valencia dan nog! En daar trekken de Wondering Boys naartoe… Zijn dat daar allemaal puriteinen, of enkel de toplui van de voetbalploeg?
*heeft heimwee naar de tijd dat Rob Lowe zijn sex tape maakte*
Slepen
Ik ga me vandaag nog maar eens uit mijn bed slepen om naar een les te gaan. Een ‘vrije week’ noemen ze dat dan.
door kaatjesuey
Moondance Diner
Niet dat ik een fan ben van Friends, helemaal niet. Af en toe pikte ik maar eens een aflevering mee op televisie. Vermoedelijk omdat de reeks dagdagelijks over ieders lippen ging toen ze net gelanceerd werd. Reden genoeg voor mij om er wat afstand van te nemen en de boel nuchter te bekijken.
Toch wou ik er wel eens gaan eten in New York, in de Moondance Diner. Daar waar Monica met haar neptieten stond te serveren… En op rolschaatsen als ik me niet vergis. Compleet in ’50s outfit en met pruik. Ook al omdat ik verzot ben op oude diners, en dit was een van de laatst overgebleven authentieke eettenten in Manhattan.
No such luck, echter. Zijn we in de buurt en willen we alvast een kijkje nemen wat er op het menu staat (4 augustus 2007), blijkt de tent gesloten te zijn sinds 1 juli. Passeren we daar dezelfde week nog eens (10 augustus): schiet er bijna niets meer van de diner over! Blijkbaar moet een van die nostaligsche plekken die NY zo charmeren wijken voor bouwpromotoren die de hele hoek opgekocht hebben om hun zakken te vullen.
Gelukkig is er een echtpaar dat de Moondance Diner gekocht heeft (voor een appel en een ei: $3000) en deze wil meenemen naar Wyoming. Waren ze daar dus net mee begonnen toen we daar de tweede keer aankwamen. Toevallig was de pers ook daar op dat moment…
Voordeurhond bis
Over dashondjes gesproken, deze sakosj vind ik wel heel leuk. Je moet ze niet uitlaten, geen eten geven,… Ideaal!
Dit kan geen toeval meer zijn! Eerder deze week zag ik een luciferdoosje van Mr. Chow (Londen), werk van David Hockney, op de site van Monocle. Ik was al helemaal geprikkeld om meer over de kunstenaar te weten te komen (ik kende hem niet), maar zocht er geen informatie meer over op de dagen die volgden. Tot ik vanmorgen de krant opensloeg en een artikel las over het Samsung kunstschandaal waarbij Ra Hee Hong Lee, madam van Samsung topman Lee Kun-Hee niet alleen $7 miljoen neertelde voor Happy Tears - van een van mijn favoriete kunstenaars, Roy Lichtenstein - maar blijkbaar ook nog eens Christie’s afgeschuimd had voor een fraaie Hockney: Portrait of Nick Wilder.
